فقط خودم و فقط خودم
اما با تو...
-به کجا چنین شتابان ؟ شفیعی کدکنی
دست از طلب ندارم تا کام من برآید یاتن رسد بجانان یا جان زتن برآید بگشای تربتم را بعد از وفات و بنگر کزآتش درونم دود از کفن برآید بنمای رخ که خلقی واله شوند و حیران بگشای لب که فریاد از مرد و زن برآید جان برلبست و حسرت دردل که از لبانش نگرفته هیچ کامی جان از بدن برآید از حسرت دهانش آمد به تنگ جانم خودکام تنگدستان کی زان دهن برآید گویند ذکرخیرش در خیل عشقبازان هر جاکه نام حافظ در انجمن برآید
یار مرا غار مرا عشق جگرخوار مرا ـــــــــ ـــــــــ ـــــــــ ـــــــــ ـــــــــ ـــــــــ ــــــــ
مولانا ساقیا آمدن عید مبارک بادت
ساقیا آمدن عید مبارک بادت پشت دریا ها
قایقی خواهم ساخت خواهم انداخت به آب دور خواهم شد از این خاک غریب که در آن هبچ کسی نیست که در شیشه ی عشق قهرمانان را بیدار کند قایق از تور تهی و دل از آرزوی مروارید هم چنان خواهم راند نه به آبی ها دل خواهم بست نه به دریا پریانی که سر از آب به در می آرند و در آن تابش تنهایی ماهی گیران می فشانند فسون از سر گیسو هاشان هم چنان خواهم راند هم چنان خواهم خواند دور باید شد ، دور مرد آن شهر اساطیر نداشت زن آن شهر به سرشاری یک خوشه ی انگور نبود هیچ آیینه ی تالاری ، سر خوشی ها را تکرار نکرد چاله آبی حتی ، مشعلی را ننموند دور باید شد ، دور شب سرودش را خواند نوبت پنجره هاست هم چنان خواهم راند هم چنان خواهم خواند پشت دریا ها شهری است که در آن پنجره ها رو به تجلی باز است بام ها جای کبوتر هایی است که به فواره ی هوش بشری می نگرند دست هر کودک ده ساله ی شهر شاخه ی معرفتی است مردم شهر به یک چینه چنان می نگرند که به یک شعله به یک خواب لطیف خاک موسیقی احساس تو را می شنود و صدای پر مرغان اساطیر می آید در باد پشت دریا ها شهری است که در آن وسعت خورشید به اندازه ی چشمان سحر خیزان است شاعران وارث آب و خرد و روشنی اند پشت دریا ها شهری است قایقی باید ساخت
سهراب سپهری
............................................................. به زودی قایقم را خواهم ساخت. جمعه
جمعه ساکت جمعه ی متروک جمعه ی چون کوچه های کهنه غم انگیز جمعه ی اندیشه های تنیل بیمار جمعه ی خمیازه های موذی کشدار جمعه ی بی انتظار جمعه ی تسلیم
خانه ی خالی خانه ی دلگیر خانه ی در بسته هجوم جوانی خانه ی تاریکی و تصور خورشید خانه ی تنهایی و تفال و تردید خانه ی پرده،کتاب،گنجه،تصاویر
آه،چه آرام و پر غرور گذر داشت زندگی من چو جویبار غریبی در دل این جمعه های ساکت متروک در دل این خانه های خالی دلگیر آه، جه آرام و پر غرور گذر داشت...
فروغ فرخزاد وداع
می روم خسته و افسرده و زار سوی منزلگه ویرانه ی خویش به خدا می برم از شهر شما دل شوریده و دیوانه ی خویش
می برم،تا که در آن نقطه ی دور شستشویش دهم از رنگ گناه شستشویش دهم از لکه ی عشق زینهمه خواهش بیجا و تباه
می برم تا ز تو دورش سازم ز تو،ای جلوه ی امید محال می برم زنده به گورش سازم تا از این پی نکند یاد وصال
ناله می لرزد ، می رقصد اشک آه ، بگذار که بگریزم از تو ، ای چشمه ی جوشان گناه شاید آنکه بپرهیزم من
به خدا غنچه ی شادی بودم دست عشق آمد و از شاخم چید شعله ی آه شدم ، صد افسوس که لبم باز بر آن لب نرسید
عاقبت بند سفر پایم بست می روم ، خنده به لب ، خونین دل می روم ، از دل من دست بدار ای امید عبث بی حاصل فروغ فرخزاد
حدیث مستان
گفتا:تو از کجایی کاشفته می نمایی؟ گفتم:منم غریبی از شهر آشنایی
گفتا:کدام مرغی؟کز این مقام خوانی گفتم که:خوش نوایی از باغ بی نوایی
گفتا:ز قید هستی رو مست شو که رستی گفتم:به می پرستی،جستم ز خود رهایی
گفتا:جوی نیرزی،گر زهد و توبه ورزی گفتم که:توبه کردم از زهد و پارسایی
گفتا:به دل ربایی ما را چگونه دیدی؟ گفتم:چو خرمنی گل در بزم دل ربایی
گفتا:بگو خواجو در چشم ما چه بیند؟ کفتم:حدیث مستان سری بود خدایی!
خواجوی کرمانی
 برچسب ها:
امکانات جانبی |
نظرات ()
